«Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός…»
Το χέρι της τράβηξε απότομα
τα ακουστικά απ’ τ’ αυτιά μου. «Τι θράσος», πρόλαβα να σκεφτώ.
Στάθηκε μπροστά
μου και είπε χωρίς περιστροφές: «Κάποιος θέλει να σας δει. Μου ζήτησε να σας παραδώσω αυτό.»
Σήκωσα τα μάτια μου και την περιεργάστηκα προσεκτικά. «Σκληρός άνθρωπος», σκέφτηκα αλλά ανήκε σίγουρα στις γυναίκες
που ερωτεύονται
τον εργοδότη τους και τον υπακούνε τυφλά. Ίδια κι απαράλλαχτη με όλες εκείνες που επιβιώνουν στον «αντρικό» κόσμο εξαφανίζοντας κάθε ίχνος της γυναικείας τους ταυτότητας.
Το χέρι της προτάθηκε κι έβαλε
στο δικό μου ένα λευκό φάκελο, διακόπτοντας το παραλήρημά μου.
Bάλθηκα να τον σκίζω. Αυτή δεν είπε τίποτε άλλο, μόνο ψιθύρισε κάτι μέσα απ’ τα δόντια και εξαφανίστηκε τόσο αθόρυβα και αδιάφορα, όπως είχε εμφανιστεί.
Ο φάκελος…Ένα μικρό σημείωμα ήταν όλο κι όλο το περιεχόμενό του. «Αύριο στις 10 , στο ….» «Κρυφός θαυμαστής…άλλο και τούτο», σκέφτηκα χαμογελώντας και τον έχωσα βαθιά μέσα στην τσάντα ξεχνώντας τον σχεδόν αμέσως.
Το άλλο πρωί ξύπνησα άσχημα. Οι πόνοι ήταν αφόρητοι, ο ύπνος μου κακός. Ένα βαθύ έγκαυμα δε σβήνει εύκολα, ξυπνά από καιρό σε καιρό και ζητά ν’ ανακουφιστεί.
Ντύθηκα γρήγορα, ετοιμάστηκα και κατευθύνθηκα στην κουζίνα. Αναλογίστηκα τη δουλειά που με περίμενε στην εφημερίδα, τις ημερήσιες υποχρεώσεις και η διάθεσή μου χειροτέρεψε. Άδειασα την τσάντα μου ανάποδα στο τραπέζι για να ξεφορτωθώ όλα της τα περιεχόμενα με τη μία.
Το μάτι μου έπεσε στο φάκελο. Είναι ασύλληπτο πώς ένα μικρό αντικείμενο μπορεί να συγκεντρώσει όλη σου την προσοχή πάνω του. Συμπύκνωνε μέσα
του το στοιχείο της έκπληξης. Αυτό που θα μπορούσε να διασώσει μια αηδιαστικά προβλέψιμη μέρα σαν κι αυτή.
Αποφάσισα να πάω. Ρίσκαρα το ενδεχόμενο να γνωρίσω ή το άλλο μου μισό, ή έναν εντελώς γελοίο τύπο. Ή κανέναν μισητό παλιό συμμαθητή ή κανέναν ψυχοπαθή δολοφόνο. Ή και έναν συνδυασμό αυτών και πολλών άλλων περιπτώσεων.
Κατά τις 9, κατηφόρισα το στενό και πήρα τον κεντρικό δρόμο για να φτάσω στο σημείο συνάντησης. Είχα ξαναπάει, ήταν μέρος όμορφο αλλά είχε και κάτι άλλο. Κάτι που με εμπόδιζε να το επισκέπτομαι συχνά. Απόκοσμο , βγαλμένο από μια άλλη εποχή ή μια άλλη ζωή. Κάτι περίεργο, που προκαλούσε αμηχανία και δυσφορία ακόμα ακόμα.
Προσπάθησα να φανταστώ τι άνθρωπος με είχε καλέσει εκεί. Ήλπιζα μονάχα να έχει κάτι ενδιαφέρον να μου πει.
Έφτασα γρήγορα (κάτι η περιέργεια, κάτι η ανυπομονησία), μπήκα, ανίχνευσα το χώρο, κάθισα και περίμενα τον άγνωστο να με αναγνωρίσει. Και δεν άργησε….
«Ήρθες νωρίτερα απ’ ό, τι σε περίμενα.»
Η φωνή του ήταν ζεστή και βραχνή, έκρυβε μια μικρή θλίψη. Γύρισα το βλέμμα μου προς το μέρος του.
Το πρόσωπό μου συσπάστηκε από φρίκη. Καθόταν απέναντί μου έχοντας , νομίζω, πλήρη συνείδηση των συναισθημάτων που μου προκαλούσε η εικόνα του. Το πρόσωπό του ήταν αλλοιωμένο, παραμορφωμένο. Αδύνατο να διακρίνεις τα χαρακτηριστικά του. Μόνο τα μάτια του είχαν παραμείνει ζωηρά. Την ηλικία του δεν μπορούσα να την προσδιορίσω, υπέθεσα όμως ότι ήταν κοντά στη δική μου. Απέφυγα να τον κοιτάζω άλλο.
Κάθισε και έβγαλε από το παλτό του ένα μουσικό κουτί. Ήταν ξύλινο, σκαλιστό και φαινόταν πολύ παλιό. «Άνοιξέ το»,είπε με φωνή άχρωμη.
…Μόλις σήκωσα το καπάκι, η μελωδία πλημμύρισε την αίθουσα. Τόσο γνώριμη! Ανέσυρε κάτι το επιμελώς κρατημένο στον πάτο της μνήμης.
Τι όμορφες εικόνες…Λούνα παρκ, παιδιά που παίζουν, γονείς που φωνάζουν «Πρόσεχε!».Γέλια…φωνές…
…που πνίγονται σιγά-σιγά …καθώς όλα γύρω θολώνουν, σκοτεινιάζουν. Ούτε γέλια, ούτε χαρά.. Μόνο φρίκη, ίδια με αυτή που ένιωσα .όταν αντίκρισα τον άγνωστο άνθρωπο, τρόμος… Τρόμος και θάνατος…ένας σκοτεινός λαβύρινθος γεμάτος φωτιά και καπνό.. έντρομα βλέμματα που σε τρυπούν…το παιδικό τραγουδάκι που γίνεται μια μακάβρια αλυσίδα αναμνήσεων ,που ακούγεται πια παραμορφωμένο, σαν να βγαίνει από ένα χαλασμένο παιχνίδι…Μου τρυπάει το μυαλό.. Κι εγώ… τρέχω.. μέσα στο φλογισμένο σκηνικό…τι πανικός Χριστέ μου, κάποιος…κάποιος να με πάρει από δω, ένα χέρι να με τραβήξει, ένα χέρι…Να!!!
Το πονεμένο χέρι του έκλεισε με δύναμη το κουτί. «Ο χρόνος είναι γιατρός, ο χειρότερος όμως», είπε πικρά.
«Και τώρα λοιπόν ας συστηθούμε»…….
Περισσότερες κριτικές σχετικά με το A natural disaster