Μάκμπεθ

Το να γράψεις μια περίληψη για το "Σκοτσέζικο Έργο" όπως αποκαλούν οι ηθοποιοί, λόγω προλήψεων, τον Μάκμπεθ είναι δύσκολη αποστολή αλλά θα το επιχειρήσω. Ο Μάκμπεθ, προσωπικά, είναι το αγαπημένο μου απο όλα τα θεατρικά του Shakespeare. Έχει μπόλικη δράση, ψυχολογικό δράμα, λίγο υπερφυσικό αλλά και ηθικό δίδαγμα. Το έργο ασχολείται με έναν τύπο που ονομάζεται Μάκμπεθ και ο οποίος πείθεται και εξωθείται απο τρείς μάγισσες και την γυναίκα του να σκοτώσει τον βασιλιά Ντάνκαν. Ο Μάκμπεθ όντως σκοτώνει τον βασιλιά, γίνεται βασιλιάς ο ίδιος αλλά...αλίμονο, διαπιστώνει πως εξακολουθεί να είναι δυστυχισμένος. Εισέρχεται σε μια περίοδο έντονης παράνοιας, συμβουλεύεται εκ νέου τις μάγισσες, η γυναίκα του τρελαίνεται και στο τέλος ο ίδιος εκθρονίζεται και δολοφονείται. Η κύρια ιδέα του έργου είναι απλή: αν κάνεις κάτι κακό θα πληρώσεις και το τίμημα. Μπορεί να αργήσει, άλλωστε το να χάσεις το μυαλό σου θέλει το χρόνο του, αλλά στο τέλος θα έχεις την τιμωρία σου. Το έργο έχει πληθώρα ενδιαφερόντων χαρακτήρων αλλά κατά τη γνώμη μου οι γυναίκες είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες απο τους άντρες. Οι τρείς μάγισσες που ξεκινούν και το θεατρικό σχεδιάζοντας πότε θα ξανασυναντηθούν είναι καταπληκτικές. Και μόνο για την δημιουργία της λέξης hurlyburly (στμτφ: φασαρία), που οι μάγισσες χρησιμοποιούν, βγάζω το καπέλο μου στον Shakespeare. Αργότερα στο έργο υπάρχει μια σκηνή με παρόμοια σπουδαίες ατάκες που οφείλονται στην γλωσσοπλασία του συγγραφέα. Η λαίδη Μάκμπεθ, που μάλλον και η ίδια είναι λίγο μάγισσα και σίγουρα πολύ σκύλα, είναι επίσης υπέροχος χαρακτήρας του έργου. Είναι το απόλυτο καιροσκοπικό θυληκό. Δυστυχώς στο τέλος τα χάνει και αυτοκτονεί αλλά ο τρόπος με τον οποίο χάνει το μυαλό της είναι κι αυτός αριστουργηματικός. Η πλοκή του Μάκμπεθ είναι πανέξυπνα υφασμένη και οι τελευταίες ανατροπές μπορούν άνετα να συγκριθούν με αυτές της Αγκάθα Κρίστυ στα καλύτερα της (λυπάμαι William αλλά στην εποχή μας και η Αγκάθα ανήκει στους κλασσικούς). Όταν ο Μάκμπεθ πηγαίνει στις μάγισσες φοβούμενος ότι θα τον ανακαλύψουν αυτές του λένε 3 πράγματα: ότι πρέπει να προσέχει τον Μακντάφ, ότι κανείς γεννημένος απο γυναίκα δεν θα του κάνει κακό και ότι θα είναι ασφαλής εωσότου το δάσος του Μπίρναμ φτάσει στο κάστρο. Το δάσος του Μπίρναμ είναι πολύ μακριά απο το κάστρο οπότε δεν τον απασχολεί σαν πιθανότητα. Ο Μάκμπεθ φεύγει ικανοποιημένος μόνο και μόνο για να εκθρωνιστεί απο τον Μακντάφ λίγες μέρες αργότερα. "Πως συνέβη αυτό;" αναρωτιέται. Αποκαλύπτεται πως ο Μακντάφ "εξάχθηκε" απο τη μήτρα της μητέρας του (υποθέτουμε με καισαρική) οπότε απο τεχνικής άποψης δεν γεννήθηκε ακριβώς και όταν ο Μακντάφ και ο στρατός του επιτίθενται στο κάστρο φοράνε φύλλα και κλαδιά για καμουφλάζ τα οποία απο που λέτε ότι προέρχονται; απο το δάσος του Μπίρναμ! Καλό ρε, William! Για να ολοκληρώσω αυτή την ερασιτεχνική κριτική, ο Μάκμπεθ είναι ένα σπουδαίο θεατρικό. Αν το μελετάτε φροντίστε να μην παραμελείτε τα σχόλια πίσω απο το κυρίως κείμενο καθώς έτσι θα ευχαριστηθείτε ακόμα περισσότερο. Φροντίστε επίσης να δείτε και την παράσταση σε κάποιο θέατρο. Διαβάστε το, δείτε το και ευχαριστηθείτε το.