Η ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΖΙΝΙ
Summary rating: 4 stars
1 Κριτική
Επισκέψεις:
314
λέξεις:
300
Δημοσιεύτηκε στις: Ιουλίου 22, 2007
Άγγιξε η μάγισσα, η πονηρή, η μοίρα
Με το ραβδί της πάλι για να αλλάξει
Το φεγγερόδρομο που από παιδί ακολουθούσα
Αυτόν που από παιδί είχα χαράξει
Μα κρύφτηκε μες στο λυχνάρι του το τζίνι
Το υπόκωφο, το γέλιο ενός τρελού, ποτέ δε σβήνει
Την τελευταία μου ευχή πριν να αρθρώσω
Ό.τι έχω και δεν έχω θα σου δώσω
Άγγιξε η μάγισσα, η πονηρή, η μοίρα
Με το ραβδί της πάλι την καρδιά μου
Κι ο φεγγαρόδρομος που από παιδί είχα χαράξει
Είδα να γίνεται βαθύς γκρεμός μπροστά μου
Και κρύφτηκε μες στο λυχνάρι του το τζίνι
Το υπόκωφο, το γέλιο ενός τρελού, ποτέ δε σβήνει
Την τελευταία μου ευχή πριν να αρθρώσω
Πες μου τι θέλεις πιο πολύ για να στο δώσω
Η μάγισσα, η πονηρή που κόλπα κάνει
Άγγιξε πάλι μέσα στην ψυχή μου
Κι είχε κρυφτεί μες το λυχνάρι του το τζίνι
Και δεν τολμούσα να αρθρώσω την ευχή μου
Κρύφτηκε πάλι στο λυχνάρι του το τζίνι
Κι ακούω το υπόκωφο, το γέλιο του τρελού, να σιγοσβήνει
Την τελευταία μου ευχή πριν να αρθρώσω
Ό,τι ποθεί η ψυχή μου, θα σου δώσω!