Μαντινάδες - Του Χωρισμού
Summary rating: 2 stars
31 Κριτική
Επισκέψεις:
750
λέξεις:
300
Δημοσιεύτηκε στις: Ιουλίου 23, 2007
Από το νου μου σ’ έβγαλα
Να μην υπάρχεις άλλο
Κακό να μη μπορέσεις μπλιω
Να κάνεις πια μεγάλο
Και μυρισμένα γιασεμιά
Στα πόδια να μου φέρεις
Αφού δε θέλω δε μπορείς
Πράμα να καταφέρεις
Όντε σου πέμπω την καρδιά
Να την κρατάς με τρόπο
Τα λάθη επά πληρώνονται
Γιατί είναι των αθρώπω
Πότιζα το βασιλικό
Απού ’χα μες στη γλάστρα
Που εκάτεχε και μου ’ταζε
Τον ουρανό με τ’ άστρα
Οι θύμισές μου είναι θαμπές
Από τον έρωντά μας
Ήντα κοντώ τον ήσβησε
Μάτια μου, το σεβντά μας
Σαν το λουλούδι σε κρατώ
Σ’ έχω και σε μυρίζω
Εσύ μαράθηκες μα γω
Στο μπέτη σε στολίζω
Κατέχω το, καμάρι μου
Πως είναι η αγάπη ψέμα
Γιάντα θαρρείς δε χάρηκα
Που ’σουνε με τα μένα
Πάει ο καιρός απού ’θελα
Να ρθεις να μου παντήξεις
Εδά θα φύγω και ξανά
Για μένα μη ρωτήξεις
Εξαναθέριεψε ο σεβντάς
Απού ’χα στην καρδιά μου
Μακρυά σου δε μπορώ να βρω
Φως μου, τη γιατρειά μου
Ελευτερώθηκε η ψυχή
Χαρά η καρδιά μου κάνει
Και μπλιω μου σκέψεις πένθιμες
Ο λογισμός δεν βάνει
Μα... εγώ 'χα μόνο μια καρδιά
Κι αυτή στην έχω δώσει
Κανένας πούσ_ης δεν μπορεί
Εδά να την προδώσει!