Η Ακρογιαλιά και τ' Όνειρο - Το Τέλος ενός Παραμυθιού

Είπε το Όνειρο:

Τα κύματα εχτυπούσανε
Τ’ Όνειρο τόσα χρόνια
Και στο κατακαλόκαιρο
Είχε η καρδιά ντου χιόνια  
Κι εκειά που εθαλασσόδερνε
Κι ήψαχνε τ’ Ακρογιάλι
Τση μοίρας του εσφαλήξανε
Τα βλέφαρα και πάλι  
Το είδενε από μακριά
Κι απ’ τη μπολλή χαρά ντου
Ήκλεισενε τα μάθια ντου
Κι εβρέθηκε κοντά ντου
Κι ήρχηξε αγάπη που πολλοί
Την έχουνε ζηλέψει
Και τ’ Ακρογιάλι εφώνιαζε
Τ’ Ονείρου για ν’ αντέξει
Και τ’ Όνειρο εμεγάλωνε
Τάξε για ν’ αγκαλιάσει
Το Ακρογιάλι απού ’κανε
Πλια όμορφη την πλάση
Πρωί, που ο ήλιος ήβγαινε
Κι αγκάλιαζε τη φύση
Το Ακρογιάλι εφώνιαζε
Του Ονείρου μην τ’ αφήσει
Νύχτα, που τ’ άστρα ελάμπανε
Κι ήβγαινε το φεγγάρι
Τ’ Όνειρο εμήνιε «σ’ αγαπώ»
Κι Ακρογιαλιά «μακάρι»
Λυσσομανούσενε ο άνεμος
Κι ήκανε τρικυμία
Η Ακρογιαλιά και τ’ Όνειρο
Δε δίναν σημασία
Μια νύχτα όλα τα στοιχειά
Τση φύσης μαζευτήκαν
Και πήρανε απόφαση
Και τσοι καταραστήκαν
Φοβήθηκενε τ’ Όνειρο
Και μίκρυνε για λίγο
Κι είπενε στην Ακρογιαλιά:
«Μάθια μου, θες να φύγω;»
Και τ’ Ακρογιάλι κύματα
Εσήκωσε κι ερώτα:
«Για δε σφαλούν τα μάθια σου
Μ’ αγάπη σαν και πρώτα;»
«Γιάντα, έρωντά μου, σ’ αγαπώ!
Φοβούμαι μη σε χάσω!
Γω μεγαλώνω όσο μπορώ
Σφιχτά να σ’ αγκαλιάσω»
Δεν εσυγχώρεσε ποτέ
Η Ακρογιαλιά τ’ Ονείρου
Που από φόβο ερώτανε
Κι ήφερνε γύρου-γύρου
Σα ρώτηξε το Όνειρο:
«Θα μ’ αρνηθείς, καλέ μου;»
Είπενε «ναι!»…κι ήντά ’γινε
Δεν ήμαθα ποτέ μου!
Και είπε το Ακρογιάλι:

Ήτανε, λέει μια φορά
Τ’ ‘Όνειρο μοναχό ντου
Και τ’ Ακρογιάλι εζήτουνε
Κι ήβρηκε το ‘Όνειρο ντου
Με τον αγέρα εμίλουναν
Με τση γραφής τα λόγια
Κι όλα τα πέρναγαν μαζί
Ανώγεια και κατώγεια
Μα κάτι τσοι κρατούσενε
Του Ονείρου μας τσοι πόθους
Και που και που κρυβότανε
Από Θεό κι αθρώπους
Κοπάζανε και οι αέρηδες
Μήνυμα να μη φέρουν
Τσ’ αγάπης  τα μηνύματα
Εχάνουντο πριν έρθουν
Και τ’ Ακρογιάλι ήκλαιγε
Δάκρυζε και πονούσε
Που για καιρό του Ονείρου ντου
Μήνυμα δεν θωρούσε
Ήρθανε μπόρες και βροχές
Κι οι άνοιξες λιγοστέψαν
Μα ήρθε κι εκείνη η γιορτή
Κι οι δυο ντος ξεθαρρέψαν…
«Δεν θέλω μπλιό τον άνεμο
Να ‘χουμε για μεσίτη»
Κι ήφυγενε το Όνειρο
Απ' του κύρη ντου το σπίτι
«Θέλω τα μάθια σου να δω
Τη ζέστα σου να νιώσω
Κι όσα φιλιά σου στέρησα
Εδά θα σου τα  δώσω»
Το Όνειρο εφώνιαζε
Κι η Ακρογιαλιά επείσθη
Ήσφιξενε τα χείλη τζη
Και την καρδιά στα στήθη
Και ήρθενε η ώρα κι η στιγμή
Που εβρήκε τ' Ακρογιάλι
Το ’σφιξε στην αγκάλη του
Για να το χάσει πάλι
Έτσά επέρναγε ο καιρός
Μα πως αντέχαν; Πε μου!
Να λένε την αγάπη ντος
Με την πνοή τ’ ανέμου
Σαφή το Όνειρο ήκαμε
Τα πάντα για να σώσει
Την περισή αγάπη ντος
Για να μην μαραζώσει
Μα όλο καθρέφτες πέφτανε
Και του 'κλειναν τη στράτα
Κι άκουγε και τον κύρη του
Που του ‘λεγε «σταμάτα»
Μια νύχτα τ’ αποφάσισε
Τσοι δυο ντος να ματώσει
Κι απάνω στη αγάπη ντος
Μια μαχαιριά να δώσει
«Ακρογιαλιά, το σκέφτηκα
Τα ΄βαλα όλα κάτω
Μαζί, δεν βλέπω Κυριακές
Μα ούτε και Σαββάτο»
Η Ακρογυαλιά δεν σκέφτηκε
Και του’καμε τη χάρη
Και τ’ Όνειρο εχάθηκε Μαζί με το φεγγάρι
Μα τ’ Ακρογιάλι του το ‘ταξε
Πως θα το περιμένει
Με μιαν αγκάλη ανοιχτή
Κι αγάπη μπιστεμένη
«Αν πεθυμήσεις κάποτε
Την εδική μου αγκάλη
Το νου σου, να μην φοβηθείς
Μέσα τση κρύψου πάλι!»