Διαδρομές

      Tα διηγήματα «Η αντίπερα όχθη», «Ένας ξεχωριστός φίλος» και «Το καλοκαίρι του 2007» ντυμένα με τον τίτλο «Διαδρομές» είναι η δεύτερη απόπειρα μου να πλησιάσω τον κόσμο των ψευδαισθήσεων μου.     Είναι όμορφο τούτο το παιχνίδι γιατί ξεχνιέμαι και χάνομαι σε μοναδικά ταξίδια, μα το πιο σπουδαίο είναι πως δραπετεύω της πραγματικότητας κι ονειροπολώ σαν μικρό παιδί.     Ο ορίζοντας μου ανοίγει απελπιστικά κι όσο και να προσπαθώ να συμμαζέψω τις σκέψεις μου, αυτές με περιπαίζουν κι έχοντας κάτι το αλήτικο γυρνούν απ’ εδώ κι από κει.     Ο κύκλος μου μοιάζει με σκόρπιες λέξεις που παλεύει απεγνωσμένα να τις αγγίξει και να δώσει κάποιο νόημα σε κάποιες ιστορίες.     Ο Αλέξανδρος στο «Η αντίπερα όχθη» κινείται πάνω σε μια ολόισια διαδρομή, απόρροια του συνόλου όπου η φανταχτερή όψη της ύλης έχει στρογγυλοκαθίσει για τα καλά στις ψυχές μας, στο νου μας. Πίσω από το φανταχτερό κρύβεται η ρηχότητα ή καλύτερα η κενότητα αλλά μας έχει πλανέψει τόσο που κρίνεται αδύνατο να της αποδράσουμε.     Ο Αλέξανδρος έχει απογεμίσει τη φαρέτρα του με στάσεις και σταθμούς που «πρέπει» να εκπληρώσει ώστε να μην λοξοδρομήσει της ευθείας πορείας.     Πετυχημένος είσαι μονάχα όταν συμπορεύεσαι με τη ρηχότητα, όταν συμπορεύεσαι με την ύλη, όταν συμπορεύεσαι με το σύνολο.     Συναισθηματικά το κύριο πρόσωπο της ιστορίας είναι νεκρό. Το χρόνο του τον κατανέμει ανάμεσα στην εργασία του και τα «παιδιά» του, το «αυτοκίνητο», την «τηλεόραση, τον «υπολογιστή» και το «κινητό» του ενώ στις βραδινές του εξόδους ξεφαντώνει και μεθοκοπά.     Κι ενώ έχει περπατήσει αρκετά στην ευθεία, μία απλή σκηνή που σε φυσιολογικές συνθήκες δεν έπρεπε καν να τον αγγίξει, θα τον κλονίσει και θα αναρωτηθεί βαθιά που πραγματικά βαδίζει. Τότε είναι που θα περάσει στην αντίπερα όχθη, την όχθη των λίγων.     Στο «Ένας ξεχωριστός φίλος» συναντούμε το Φίλιππο. Είναι ένα συνεσταλμένο κι ευαίσθητο παιδί που αντικρίζει τον κόσμο με μία απίστευτη αθωότητα. Ο πατέρας του είναι μία ισχυρή προσωπικότητα με μία δύναμη κι ενέργεια απαράμιλλη που προσπαθεί να φέρει το νεαρό στο δρόμο που  ’χει χαράξει στο μυαλό του. Η περιουσία της οικογένειας είναι τεράστια. Ο σκοπός του πατέρα είναι να προετοιμάσει κατάλληλα το γιο του ώστε να αναλάβει σε μια φυσική ακολουθία τις τύχες της περιουσίας.     Ο απρόσμενος χαμός του και σε σύντομο διάστημα της μάνας του τον βρίσκει σ’ ένα μεγάλο δίλημμα. Και τώρα τι κάνω; Μπροστά του έχει ένα σταυροδρόμι και πρέπει να επιλέξει τη διαδρομή που θα ακολουθήσει.     Ό ένας δρόμος του είναι γνώριμος. Ήταν η ευθεία που  ’χε χαράξει ο πατέρας του να διαβεί. Ο άλλος δρόμος είναι άγνωστος. Τελικά επιλέγει το άγνωστο, αν και μέσα του έχει κατασταλάξει τι ακριβώς επιδιώκει από τη ζωή. Ψάχνει εναγωνίως για καλές ψυχές που θα ανέμιζαν γλυκά με την αύρα τους τον κόσμο του. Στην πορεία θα συναντήσει δύο τέτοιες καλές ψυχές. Η μία έχει τη μορφή ενός λιλιπούτειου επαίτη κι η άλλη ενός καλοκάγαθου τύπου, περίπου συνομήλικο του. Αυτή η παράξενη παρέα θα δέσει και θα προχωρήσει στο χρόνο ώσπου η μοίρα θα παίξει τα δικά της περίεργα παιχνίδια.     Στην τρίτη ιστορία «Το καλοκαίρι του 2007» ανταμώνουμε τον Παύλο.     Μετά τη φυγή του από τη μικρή επαρχιακή πόλη όπου μεγάλωσε, έρχεται στο Ηράκλειο. Είναι καθηγητής, για την ακρίβεια γυμναστής κι εργάζεται σε δημοτικά σχολεία του Ηρακλείου. Έχει κλείσει δεκαοκτώ χρόνια στην πόλη, από το 1989 βρίσκεται εκεί.     Το καλοκαίρι του 2007 είναι ξεχωριστό για τον ίδιο. Το μπαλκόνι του μικρού διαμερίσματος όπου διαμένει είναι ο τόπος που εκτυλίσσονται καθημερινά δύο σκηνικά.     Με το φως της μέρας και παρέα συνεχώς μία κούπα καφέ και τσιγάρα, γράφει διηγήματα σ’ ένα κάτασπρο μαρμάρινο τραπέζι κι απλώνοντας τη μοναχικότητα του σε δύο πλαστικές καρέκλες.     Όταν πέφτει το σκοτάδι το σκηνικό αλλάζει. Τη θέση του καφέ παίρνει το κρασί ενώ το τσιγάρο τον συντροφεύει μόνιμα. Αναπολεί τις σχέσεις του ναυάγια. Τα ξαναφέρνει στην επιφάνεια και ταξιδεύει μαζί τους παρότι οι διαδρομές του είναι πολύ οικείες.     Κάπως έτσι περπατάει ο χρόνος του εκείνο το καλοκαίρι του 2007 και νιώθει όμορφα μέσα του παρόλο που η ζωή ούτε καν του χαμογελά. Έχει μάθει να χαμογελά μοναχός του, να χαμογελά με το τίποτα ή τις αναπολήσεις του.