Comparing the philosophy of Marx and Sartre

Για να προσεγγίσουμε σωστά τη σχέση της φιλοσοφίας του Σαρτρ, καθώς και αυτή του Μαρξ, πρέπει να εξετάσουμε τον άνθρωπο ως άτομο, ως ψυχοπνευματική υπόσταση, σε σχέση με τον κόσμο της ύλης, μέσα από την αντιπαράθεση ιδεαλισμού και υλισμού, τις δυνατότητές του στον κόσμο των ιδεών, καθώς και των νόμων της ύλης, τον αλληλοσυσχετισμό αυτών των δύο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, αναδύεται δοκιμασμένο όλο το ανθρώπινο υλικό, σε διάφορες εκφάνσεις του, τόσο σε υπαρξιστικό όσο και πραγματιστικό-ρεαλιστικό επίπεδο.
Ενώ η ύπαρξη φαίνεται εν πρώτοισ να υφίσταται ξέχωρα από την ύλη, εν τούτοισ οι ιδιότητές της συνυφαίνονται μ'αυτή, και αν οι νόμοι της δεύτερης είναι διαφορετικοί απ'αυτούς της πρώτης, διακριβώνεται οτι συναντούνται σε ένα κοινό βάθρο, με αποτέλεσμα να αποτελούν ενότητα και να διαχωρίζονατι μόνο σε λειτουργικό-οργανικό επίπεδο. Αυτό το βάθρο είναι η <<ουσία>> των πραγμάτων, ό,τι εξουσιάζει και ό,τι την εξουσιάζει.
Το ό,τι κατα τον Σαρτρ''η ύπαρξη προηγείται της ουσίας'', σημαίνει οτι η ουσία κάθε πράγματος μπορεί να ταυτισθεί με την ιδέα αυτού καθ'αυτού του αντικειμένου, δηλ. η ουσία δεν εννοείται χωρίς την ύπαρξη, χωρίς τον προσδιορισμό που προσδίδει η μία στην άλλη, τον προιδεασμό της πρώτης, η οποία δίνει μια ταυτότητα στα πράγματα. Και οι δύο τελούν υπό ένα ρόλο αλληλοσυμπλήρωσης και αλληλοαναίρεσης χωρίς την συμβολή του οόίου δεν μπορεί να νοηθεί η ερμηνεία του είναι, γενικότερα του γίγνεσθαι και της ιστορίας. Δεν επενεργεί τίποτα στην ύλη που να μην έχει αντίκρυσμα στη ύπαρξη, και από την πρώτη η τελευταία αντλέι ερεθίσματα, μέσα από τα οποία πάλι αναπαράγεται η ύλη.
Οι νόμοι της ύλης είναι ισχυροί ώστε συμβάλλουν στην εσωτερική μεταβολή της ύλης, την υποστασιοποιούν κάτω από ορισμένες συνθήκες, και η ύπαρξη με μια εν δυνάμει εσωτερική μεταβολή συμβάλλει στην ενσωμάτωση της στο Είναι, τη ροή του, τη σφαιρική σύλληψη από τον νού. Ομως η ύπαρξη διατηρεί την δική της ελεύθερη υπόσταση, αυτονομία που εν ολίγοις (κατά τον Σαρτρ), συμβάλλει σ'αυτό που λέμε <<αυθυποστασί>>. Η αυθυποστασία είναι η δυνατότητα υπέρβασης των πραγμάτων από την ύπαρξη, η ''στατικότητά της'', μία στατικότητα που γνωρίζει την δική της δυναμική, την δική της ,,νομο-λογία'', την ικανότητα να εξουσιάζει το ίδιο ο άτομο, και τα πράγματα και να ορίζει την ουσία τους σε τρόπο ώστε μέσα από μία ενότητα (περισσότερο οργανική) ν'αποτελούν δύο διαφορετικές οντότητες, που κατά τη συνένωσή τους δίνουν μια ορισμένη υπόσταση στο Είναι