Η σχέση της Φιλοσοφίας του Σαρτρ με αυτή του Μαρξ (συνέχεια)

Η υπέρβαση των πραγμάτων ανήκει στο Απειρο, στο Απόλυτο, και αντιστοιχεί στο μυστήριο του περάσματος από την ύπαρξη στην ουσία, έτσι ώστε να διακρίνεται όλο το φάσμα της ελευθερίας, που διέπει και την ύπαρξη αλλά και την εσωτερικότητα των νόμων. Εκεί όπου ή ύπαρξη <<διαχέεται>> μέσα στον κόσμο των νόμων, καθίσταται ατελέσφορη μέσα στον ενδελεχή κόσμο της ύλης και την ενδελέχεια του οποίου τείνει να <<αποκαλύψει>> ή ύπαρξη.
     Επομένως η ύπαρξη δεν είναι κάτι σταθερό παρά στο μέτρο μιας πραγματικότητας σοβαρής μη προσπελάσιμης από την ύπαρξη, γιατί κατευθύνεται από αυτήν την τελευταία, στο μέτρο που παρουσιάζεται ότι υπηρετεί τα πράγματα εισ ''το ακέραιο'''', εισ τρόπον ώστε να ανακύπτει ένα ''''Είναι αντι-κείμενο'''', που δεν επιδέχεται αλλαγή στην οργανική του βάση. Για αυτό ο Ζαν Πώλ Σαρτρ υποστηριζει ότι <<η ύπαρξη προηγείται της ουσίας>>, οτι η ουσία έπεται, ακριβώς γιατί η ελευθερία της υπόστασης και η δυναμικότητα είναι στοιχεία που άπτονται της ύπαρξης, μέσα από την δική της νομοτέλεια και δεν μπορεί να ταυτισθεί με τον ίδιο της τον εαυτό, και Είναι αυτή που κατευθύνει τον νου, το Είναι του ανθρώπου μέσα στο Γίγνεσθαι του πράγματος και όπου ανήκει αυτή η λειτουργία του Γίγνεσθαι, και είναι η ύπαρξη που κάνει τον άνθρωπο ασυμβίβαστο, παράλογα "''αυτόνομο'''' πολλές φορές, ικανό να στέκεται πάνω από την περίσταση, κάτι που <<παγώνει>> την πραγματικότητα, και πέρα από τα στεγανά μιας νομοτέλειας που θέλουν τον άνθρωπο υποταγμένο σε νόμους παρά τη θέλησή του..<< Τίποτα δεν κινείτα, τίποτα δεν αλλάζει>> κατά τον Σαρτρ..<<οι μάταιες αναταραχές της επιφάνειας δεν κρύβουν την νεκρική σιγή του βυθού, που είναι της μοίρας μας το πεπρωμένο>>, εκείνο όμως που αλλάζει είναι η ύπαρξη καθ''αυτή, δεν υπόκειτα σε νόμους <<παρά τη θέλησή της>>.
    Η ύπαρξη μπορεί να υφίσταται με βάση την δική της αυθυποστασία και το αυτενεργούν υποκείμενο, ενώ η ουσία είναι <<ερμητικά>> κλεισμένη στον εαυτό της, και παίζει τον ηγετικό ρόλο στον προσδιορισμό της ύπαρξης, χωρίς να μπορεί πάντα ή ελάχιστες φορές να ιχνηλατηθεί από την ύπαρξη.
Η ουσία εμπεριέχει το προιόν εκείνο που πολλές φορές συντελεί στην υποστασιοποίηση της ύπαρξης, το υλικό για να εκδιπλωθεί η πρώτη, και να αναχθεί στους ''''εσωτερικούς'''' δεσμούς της ουσίας μέσα από μία συνοχή του Είναι και η οποία <<λύεται>> μόνο από την ύπαρξη σε επίπεδο όχι οργανικό-θεωρητικό αλλά ρεαλιστικό-πραγματιστικό.
Στο Είναι είναι δυσδιάκριτα τα όρια ύπαρξης και ουσίας και αυτό γιατί η ουσία δεν ορίζεται παρά μέσα από το <<περίβλημα>> της ύπαρξης της οποίας αποτελεί τον πυρήνα. Η υπόσταση των πραγμάτων, ότι προυποθέτει την δυναμικότητά της είναι, υποκείμενο και αντικείμενο της ύλης. Αυτή η γεγονότητα καθιστά κάπου ανελεύθερη την ύπαρξη στη σχέση της με το Είναι, αλλά ελεύθερη από την ουσία, όπως έχουμε ήδη αναφέρει.. Αρα ενώ ύπαρξη και ύλη φαίνεται να συγκλίνουν, κάπου απομακρύνονται λόγω της ουσίας ακριβώς, γιατί αυτή η γεγονότητα καθιστά υποκείμενο της ύλης την ύπαρξη και αντικείμενοτης υ΄παρξης την ύλη. Αυτός ο ετεροπροσδιορισμός κάνει την ύπαρξη της ιδέας απαραίτητη προπόθεση για την <<γεφύρωση>>ουσίας και ύπαρξης, στο επίμετρο της αλληλεξάρτησής τους μέσω του αλληλοσυσχετισμού και αλληλοαποκλεισμού τους.. (Συνεχίζεται..)