Από την αρχαιότητα, πολλοί φιλόσοφοι αλλά αργότερα και επιστήμονες υπερασπίσθηκαν την αξία της φύσης καθώς και την σημασία να βρίσκεται κανείς κοντά της..
Με ένα πιο επιστημονικό και εμπεριστατωμένο τρόπο περιγράφει ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ στην εγκυκλοπαίδεια τον 18ο αιώνα στο έργο του ''Αιμίλιος'', την αρμονική σχέση που μπορεί ο άνθρωπος να έχει με τους άλλους μέσα από τη επαναφορά τουσ τη Φύση , την έντάξή του σε αυτήν από την παιδική του ηλικία..
Ο Αιμίλιος είναι ένα παιδί της πόλης, που αντιμετωπίζει προβλήματα στην προσαρμογή του στη ζωή μέσα σε αυτήν, καθώς και όλες τις συνέπειες που απορρέουν από αυτή τη διαδικασία..
Ο Ρουσσώ προτείνει (με συμβολικό τρόπο) μέσα από τον Αιμίλιο τον επαναπατρισμό του στους κόλπους της ''Μητέρας-Φύσης'', διότι εκεί ξαναβρίσκει τον χαμένο του εαυτό, την αλλοτριωμένη του ταυτότητα. Ο άνθρωπος αποτελεί μέρος της φύσης , προιόν της καθώς και ''παιδί της''..
Ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί για να υπηρετεί τη φύση αλλά και για υπηρετείται από αυτήν. Ο,τιδήποτε ανήκει και εντάσσεται σ'αυτή, όπως ό ήλιος, η θάλασσα, τα δένδρα κλπ, μένουν σ'αυτή απαράλλαχτα και αναλλοίωτα, με το πέρασμα του χρόνου, και συνεχίζουν να ανήκουν στον ''εαυτό τους'' δίχως να χάνουν την αυθεντικότητά τους..Μόνο ό άνθρωπος, προορισμένος για τη φύση και τα δημιουργήματα του Θεού, αλλά απομακρυνόμενος από αυτήν χάνει τον εαυτό του, διότι παρεκκλίνει από την αληθινή του ταυτότητα. Ο άνθρωπος μέσα στη φύση αισθάνεται την αφθαρσία και ''αθανασία'' των στοιχείων της που τον περιβάλλουν.
Μέσα στη φύση επαναβρ΄σικει την γαλήνη της ψυχής του και την πνευματική του ισορροπία καθώς ψυχή και πνεύμα βρίσκονται σε αλληλεντίδραση.
Η αλλοτριωμένη ψυχή από της σκληρές συνθήκες της πόλης και σήμερα των μεγαλουπόλεων , δίνοντας εντολές στο πνεύμα, προκαλεί τον νοητικό 'μετεωρισμό'' και τον ψυχικό αποσυντονισμό, εφόσον ο άνθρωπος ζεί μέσα σε κάτι ''πλαστό'', κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην αληθινή του οντότητα..Ας θυμηθούμε οτι οι Πρωτόπλαστοι ήταν ευτυχισμένοι μέσα στον Κήπο της Εδέμ..-κάποιες φορές αυτή η διαδικασία συνίσταται στην ισοπέδωση της προσωπικότητάσ του.., την απώλεια της φυσικής του ταυτότητας εφόσον αφομοιώνεται από το περιβάλλον του..
Ο αληθινός Πολιτισμός είναι ο πνευματικός (=Κουλτούρα), , ο οποίος καταστρέφεται από τον υλικό/τεχνικό πολιτισμό που στο ανώτερο στάδιό του γίνεται ''οπλο των μέσων παραγωγής'' προς εξουδετέρωση του πρώτου..
Ο άνθρωπος γίνεται θύμα των ίδιων των δημιουργημάτων του, ενώ η παραγματική ευτυχία βρ΄σικεται στην επάνοδό του στις ρίζες του, όχι στις πρακτικές ευκολίες, αλλά στην απλοποίηση του σύνθετου, το οποίο συνίσταται στον επαναγαλακτισμό του και επαναφορά του στην στην αρχική ''μητρα προέλευσης'' την Μητέρα-Φύση.
Περισσότερες κριτικές σχετικά με το Ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΤΟΥ ΖΑΝ ΖΑΚ ΡΟΥΣΣΟ-Η Αξία του να Είναι κανείς κοντά στη Φύσ