Στην μεγάλη μάχη των Θερμοπυλών το 480 π. Χ. ο βασιλιάς
Λεωνίδας είχε στη διάθεσή του τριακόσιους
Σπαρτιάτες και επτακόσιους Θεσπιοίς
οπλίτες. Ωστόσο, από την επίλεκτη ομάδα της Σπάρτης, δεν ήταν όλοι παρόντες σε
αυτή τη λαμπρή ήττα, σε αυτή την εθελούσια θυσία υπέρ πατρίδας και ελεύθερου
πνεύματος.
Ειδικότερα, ο Εύρυτος και ο Αριστόδημος, ήταν τραυματίες
στους Αλπηνούς. Ο ίδιος ο Λεωνίδας τους είχε επιτρέψει να αποχωρήσουν μαζί με
τον υπόλοιπο ελληνικό στρατό, δεδομένου ότι δεν ήταν σε θέση να πολεμήσουν. Ο
Εύρυτος, όμως, αρνήθηκε να αφήσει τους συμπολεμιστές του και με τη βοήθεια του
είλωτα που τον συνόδευε, έλαβε μέρος πεθαίνοντας δίπλα τους.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, αυτοί οι δύο υπήρξαν
αγγελιοφόροι κάποιου εξαιρετικά σημαντικού μηνύματος του Λεωνίδα προς την
Σπάρτη. Ο Εύρυτος και πάλι επέσπευσε την επιστροφή του προκειμένου να είναι
δίπλα στον βασιλιά του. Ο Αριστόδημος καθυστέρησε επίτηδες είτε για να αποφύγει
το τέλος του είτε γιατί υπήρχαν ισχυρότεροι λόγοι που ξεπερνούσαν τη λαμπρή
δόξα της πτώσης στο πεδίο της μάχης. Δικάστηκε από την αρχή της Σπάρτης και
αθωώθηκε. Οι συμπολίτες του, όμως, είχαν διαφορετική γνώμη και τον
περιφρονούσαν. Εκείνος στάθηκε στο ύψος του αλησμόνευτου Σπαρτιάτη πολεμιστή.
Πολέμησε με εξαιρετική γενναιότητα στην επόμενη μεγάλη και ιστορική μάχη, τη
μάχη των Πλαταιών.
Τέλος, σύμφωνα πάντα με τον Ηρόδοτο, υπήρξε ακόμη ένας
Σπαρτιάτης που δεν θέλησε να ακολουθήσει τον βασιλιά του στο δρόμο της τιμής.
Ήταν ο Ποντίτης. Με την ιδιότητα του αγγελιοφόρου στη Θεσσαλία, απέφυγε την
ιστορική μάχη. Η περιφρόνηση των συμπολιτών του υπήρξε εξαιρετικά σκληρή.
Λαθεμένη ή όχι, ένδοξη ή άδοξη, η επιλογή του ήταν να θέσει τέρμα στη ζωή του
με το να αυτοκτονήσει.