Η κυβέρνηση του ήθους Evo που αναλύεται από το μαρξιστικό

Πρζεωορσκη-ωαλλερστεην είναι σοσιαλδημοκρατικό και θέτει ως αίτημαμια μετάβαση της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας της αγοράς προς τοσοσιαλισμό με τη βοήθεια του parlamentarismo. Είναιμεταρρυθμιστικοί, nonrevolutionary, δηλαδή, αυτοί προσπαθούν νατροποποιήσουν το κράτος από τους νόμους που προέρχονται τουαυτού του και όχι με τη βία.Αυτοί οι συντάκτες υπερασπίζουν το κράτος της ευημερίας και τουKeynesianismo που ανάπτυξη από το 1930 περίπου στις άκρεςδεκαετίας του 1970, μέσα όπου ήταν ο ίδιος συνδυασμένεςδημοκρατία και κεφαλαιοκρατία. Βασικά: "οι εργαζόμενοι δέχονταιτο όργανο της στερημένης ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγήςκαι οι ιδιοκτήτες αυτοί δέχονται τα πολιτικά όργανα μέσωτων οποίων άλλες ομάδες μπορούν να επεξεργαστούν τις απαιτήσειςτους πράγματι".Επίσης, αυτό το κράτος εκπληρώνει έναν ρόλο επικρατέστερο, ωςδιαιτητή, μεταξύ της αστικής τάξης και της εργατικής τάξης(μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας), συμμετέχοντας στηνοικονομία. Με τη βοήθεια του φορολογικού συστήματος και πολιτικούτου νομισματικού ρυθμίζει την ανεργία και τη διανομή του πλούτου,επίσης άφθονες από το νόμο η αναγνώριση των κοινωνικώνδικαιωμάτων (πληρωμές διακοπών, δώρο Χριστουγέννων, αποχώρηση,ασφάλεια της ανεργίας, άδεια από τα ατυχήματα ή μητρότητα,κ.λπ.), και των πολιτικών (θηλυκή ψηφοφορία), εκτός από τουςπολίτες, στους τομείς στο subalter σε μας.Σε σχέση με τη βολιβιανή κυβέρνηση του ήθους evo, ο παρώνΠρόεδρος της Δημοκρατίας από το 2005, μπορεί να παρατηρηθείτόσο αρχικά από το ενωμένο αριστερό ως εξουσιοδοτείυπερασπισμένος από την τράπεζά του το δικαίωμα να προφερθεί εκμέρους των καλλιεργητών κοκών που δεν επιθύμησαν να ξεριζωθούντων τομέων τους από τα βολιβιανά troopses. Αυτοί βασίστηκανστην υποστήριξη του προκυβερνητικού συμβαλλόμενου μέρους και τηςκυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών που υποστήριξαν ότι για ναπαραγάγει το φύλλο κοκαϊ''νης ήταν παρόμοιος με την επιμελημένηκοκαϊ''νη και αυτό στην περιοχή επρόκειτο να αποφύγει.Μετά από να λάβω το νομικούς ρόλο και τη θέση του πράκτορα,ήθος Evo βρήκα το συμβαλλόμενο μέρος MAS (μετακίνηση στοσοσιαλισμό), λαμβάνοντας μια δεύτερη θέση στις προεδρικέςεκλογές του 2002. Η νέα κυβέρνηση συνεχίστηκε με ταantipopular, μέτρα neoliberalistas, τα οποία παρήγαγαν τηναπόρριψη στον πληθυσμό και μετά από τους μήνες της οδούδιαμαρτύρονται ότι η κυβέρνηση έπεσε και υπακούοντας το νόμο τουacefalia, ο αντιπρόεδρος και τιμητικός του ανώτατου δικαστηρίουακολούθησε το ένα άλλος που κάλεσε στις εκλογές για το 2005,οι οποίες κέρδισαν Evo και ήταν ο πρώτος γηγενής ηγέτης στηνάφιξη στην προεδρία μετά από τον καλλιεργητή κοκών, τον ηγέτηένωσης και τον αναπληρωτή.Στη διαχείριση κυβέρνησής του, Evo εφαρμόζοντας μετρά τηςδιανομής του πλούτου με την εθνικοποίηση αέριο και τωνυδρογονανθράκων και στο μέλλον των σιδηροδρόμων. Αν και αρχικά οιδιεθνικές επιχειρήσεις που έχουν την παραχώρηση για τη λειτουργίατων φυσικών πόρων της χώρας όχι το πήραν στην προτίμηση,προτιμημένος να παραμείνει ξέροντας ότι έχουν το δευτερεύονκέρδος. Το Evo δημιούργησε τις μικτές επιχειρήσεις (κράτος51%) για να είναι σε θέση να διαπραγματευτεί καλύτερα με τιςπολυεθνικές επιχειρήσεις. Αφ'' ετέρου, κάλεσε μια ιδρυτική εθνικήσυνέλευση για να μεταρρυθμίσει το σύνταγμα και για να ωθήσει μιααγροτική μεταρρύθμιση που αποφεύγει τα μη παραγωγικά μεγάλακτήματα και συμβαίνει να είναι εθνική γη που σύντομα το κράτοςθα διαιρούσε στα μικρά δέματα για να δώσει μια καλύτερη ζωή σεόλους τους φτωχούς πληθυσμούς της Βολιβίας, στην άφθονηπλειοψηφία γηγενή και αναλφάβητη, λόγος για τον οποίο επίσηςγίνεται και είναι στη δεύτερη φάση του το alphabetizationπρόγραμμα. Το κράτος αναγνωρίζει τις αρχικές πόλεις, χορηγώνταςτην πολιτιστική, κοινωνική, οικονομική και πολιτική συμμετοχή σετους.Από το εκτεθειμένο πράγμα στις προηγούμενες γραμμές καταλήγω στοσυμπέρασμα ότι αυτοί οι συντάκτες οι ίδιοι απεικονίζονται στηνκυβέρνηση του ήθους Evo.Το Antonio Negri είναι μαρξιστής autonomista. Ο συντάκτηςεξετάζει ποια σχέση είναι μεταξύ των παλών εργασίας και τηςκεφαλαιοκρατικής πολιτικής μεταρρύθκαι πώς ένας απόαυτούς τους υφισταμένους σε άλλος. Με την κρίση του 1929 οοικονομικός φιλελευθερισμός είναι τελειωμένος και πρόκειται νακάνει ένα delestado την κεφαλαιοκρατική αναδημιουργία με τοKeyneses στην αντίθεση στον αντίκτυπο της ρωσικής επανάστασηςτο 1917, αν και τώρα η εργατική τάξη στο κεφάλαιο θαενσωματωθεί.Καταλαβαίνω ότι η κυβέρνηση Evo δεν μπορεί να αφήσει τηνκεφαλαιοκρατία επειδή εξαρτάται από τη λειτουργία του πετρελαίουκαι η χώρα της δεν πρέπει να είναι κύρια των βιομηχανιών ούτετων ανθρώπων ειδικευμένων σε εκείνη την βιομηχανία, επομένωςείναι δύσκολη να αλλάξει του τρόπου παραγωγής που είναι μια απότις φτωχές χώρες περισσότεροι της λατινικής Αμερικής αν καιμείωσαν το εξωτερικό χρέος τόσο σε τον το ΔΝΤ όσο και τηνΙσπανία.Η μαρξιστική θεωρία του κράτους καθιερώνει τη διαφορά μεταξύ τωνσυσκευών του κράτους και της λήψης της δύναμης του κράτους.Είναι η προλεταριακή κατηγορία αυτή που πρέπει να πάρει τηδύναμη από το κράτος να καταστραφούν οι συσκευές του κράτουςαστών σταδιακά.Το Althusser προσθέτει στις κατασταλτικές μορφές (φυσικές ήόχι) του κράτους μια νέα έννοια μέσα στις συσκευές του κράτους:"οι ιδεολογικές συσκευές του κράτουσ", αυτοί μπορούν να είναι: ηθρησκεία, τα μαζικής επικοινωνίας μέσα, το νομικό σύστημα, ηοικογένεια. Είναι διαφορετικοί από τις κατασταλτικές συσκευέςτου κράτους επειδή είναι βασισμένοι στην ιδεολογία. Είναιδυνατό να υπογραμμιστεί ότι οι κατασταλτικές συσκευές τουκράτους έχουν μια ποσόστωση της ιδεολογίας το ίδιο πράγμα και οιιδεολογικές συσκευές του κράτους όσον αφορά την καταστολή. Όληη κατασταλτική και ιδεολογική συσκευή του κράτους έχει επίσηςτην κυρίαρχη κατηγορία της που συμφωνεί όχι πάντα, προϊόν τηςπάλης των κατηγοριών. Τελικά το interpela ιδεολογίας σταθέματα._ ο βολιβιανός περίπτωση ζήτημα εκεί είμαι προλεταριακόςκατηγορία αλλά κανένας αγρότης, επομένως αυτός γίνομαιενήμερος κατηγορία ούτε ούτε για τόν ίδιο. Το κράτος συνεχίζειαστός, nonsingle από τον τρόπο της κεφαλαιοκρατικής παραγωγήςαλλά επειδή διατηρεί τα όργανα αστών και τις ιδεολογικέςκαι κατασταλτικές συσκευές του κράτους. Δεν πιστεύω ότι υπάρχειμια τάση στην προοδευτική καταστροφή του κράτους.