Στο ζήτημα αν η ομοφυλοφιλία είναι κάτι
που μαθαίνεται ή είναι
έμφυτη τάση διάφορες μελέτες προτείνουν
μια πιθανή γενετική βάση για
την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά.Οι μελέτες για την ομοφυλοφιλία παρουσιάζουν δυσκολία
στην κατάταξη
των ατόμων ως έχοντα
τα γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν τους
ομοφυλόφιλους.
Οι ερευνητές θα πρέπει να αποφασίσουν εάν θα στηριχθούν
στη συχνότητα της ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς, στην ηλικία στην οποία
άρχισε ή στην παρουσία των ομοφυλοφιλικών φαντασιώσεων. Το πρόβλημα
γίνεται δυσκολότερο επειδή πολλοί άνθρωποι είναι απρόθυμοι να
αναγνωρίσουν το σεξουαλικό προσανατολισμό τους.Η έρευνα στη βιολογική βάση της ομοφυλοφιλίας έχει εστιάσει σε τέσσερις περιοχές:
δομικές μετρήσεις του εγκεφάλουτων γενετικών δεδομένωντων οικογενειακών τάσεων καιτων ανατομικών ομοιοτήτων.
Σε μια μελέτη εγκεφάλου, οι LeVay και Hamer το 1994
ανέφεραν ότι ένα τμήμα μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο αποτελεί βιολογικό
δεδομένο για την αρσενική ομοφυλοφιλία. Εξέτασαν τμήμα του υποθαλάμου
του εγκεφάλου σε δείγματα αυτοψίας από 19 ομοφυλόφιλους και 16
ετεροφυλόφιλους άνδρες, και 6 γυναίκες άγνωστου σεξουαλικού
προσανατολισμού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η περιοχή που μελετήθηκε
ήταν δύο φορές μεγαλύτερη στους ετεροφυλόφιλους άνδρες απ'' ότι στις
γυναίκες, ενώ ήταν δύο ή τρεις φορές μεγαλύτερη στους ετεροφυλόφιλους
άνδρες από την αντίστοιχη στους ομοφυλόφιλους.Βέβαια, υποστηρίχθηκε επίσης ότι τα δείγματα ίσως ήταν προβληματικά
επειδή όλα τα άτομα πέθαναν από AIDS και οι διαφορές στον εγκέφαλο
μπορεί να προήλθαν από ορμονικές ανωμαλίες που συνδέονται με το AIDS.
Επιπλέον, οι μελέτες είναι δύσκολο να γίνουν και πολύ δύσκολο να
επαναληφθούν.Άλλα ερευνητικά συμπεράσματα προτείνουν ότι μια περιοχή του χρωμοσώματος Χ μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στον καθορισμό του αρσενικού σεξουαλικού προσανατολισμού. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι 33 από τα 40 ζεύγη ομοφυλόφιλων αδελφών είχαν τους ίδιους q28 δείκτες στα χρωμοσώματα Χ. Η κριτική που ασκήθηκε στην μελέτη αυτή (Byne 1994) ανέφερε πως καλύφθηκε ένα μικρό μόνο δείγμα ομοφυλόφιλων ανδρών, χωρίς να γίνουν εξετάσεις στα ετεροφυλόφιλα αδέλφια τους.Ο Cherny εντούτοις, παρουσίασε μια μελέτη, που όχι μόνο
επιβεβαίωσε τα πορίσματα σε ένα νέο δείγμα 33 ζευγαριών ομοφυλοφίλων,
αλλά επιπλέον διαπίστωσε ότι ο Xq28 δείκτης δεν υπήρχε στους ετεροφυλόφιλους αδελφούς τους (Holden, 1995).
Έτσι δημιουργήθηκε η υπόθεση ότι η μητρική επιρροή ήταν σημαντική στην
ομοφυλοφιλία ως πιθανός γενετικός φορέας κάποιου γονιδίου που
σχετίζεται με την ομοφυλοφιλία.Οι μελέτες που έγιναν σε διδύμους και τις οικογένειές τους είναι
βασισμένες στην αρχή ότι τα γενετικά γνωρίσματα συνοδεύουν την
οικογένεια. Οι Bailey και Bell (1993)
εξέτασαν μια μεγάλη ομάδα αρρένων ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων,
συμπεριλαμβανομένων και ομοζυγωτών και ετεροζυγωτών διδύμων, μη δίδυμων
αμφιθαλών και υιοθετημένων αμφιθαλών αδελφών. Τα αποτελέσματά έδειξαν
ότι 52% των ομοζυγωτών δίδυμων ήταν και οι δύο ομοφυλόφιλοι, έναντι 24%
των διδύμων ετεροζυγωτών. Δεδομένου ότι οι ομοζυγώτες δίδυμοι
μοιράζονται 100% των γονιδίων και οι ετεροζυγώτες δίδυμοι το 50%
περίπου, τα αποτελέσματα αυτά πρότειναν μια βιολογική βάση για την
ομοφυλοφιλία.Επιπλέον, βρέθηκε ότι στους μη δίδυμους αδελφούς (που μοιράζονται
επίσης το 50% περίπου των γονιδίων τους), μόνο το 9% ήταν και οι δύο
ομοφυλόφιλοι. Επιπλέον, τα υιοθετημένα αδέλφια που δεν μοιράζονται
οποιαδήποτε γονίδια, σε ποσοστό 11% ήταν και τα δύο ομοφυλόφιλοι.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα αποτελέσματά αυτά δείχνουν πως η ομοφυλοφιλία
αφορά ένα μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων από το 1-5% που αναφέρουν συνήθως
οι στατιστικές, ενώ θεωρούν ότι κάτι στο περιβάλλον διαδραματίζει
ενεργό ρόλο στη σεξουαλική προτίμηση.Έτσι, το σύνολό των αποτελεσμάτων δείχνουν ότι ενώ η γενετική είναι
πιθανό να διαδραματίσει τον ρόλο της στην ομοφυλοφιλία, οι
περιβαλλοντικοί παράγοντες συμβάλλουν επίσης στο σεξουαλικό
προσανατολισμό (Byne 1994, Haynes, 1995).
Περισσότερες περιλήψεις σχετικά με το ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ