Εκείνος που ξεχώρισε ασκώντας την ιατρική πριν την έλευση του Ιπποκράτη, ήταν ο θεοποιημένος Ασκληπιός. Η δραστηριότητα του οποίου, εντοπιζόταν στην Τρίκκη που είναι τα σημερινά Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Είχε τόσο μεγάλες επιτυχίες, ώστε ο μύθος αναφέρει ότι ανάστησε ακόμη και νεκρό. Ενώ, τα λαμπρά του επιτεύγματα είχαν αποτέλεσμα να μην πηγαίνουν πολλοί στον Άδη. Ωστόσο, ο Πλούτωνας, για το λόγο αυτό, παραπονέθηκε στο Δία, ο οποίος για να μην διαταράσσεται πλέον η ‘τάξη του κόσμου’, τον κατακεραύνωσε αν και ήταν γιος του Απόλλωνα. Μητέρα του ήταν η θνητή Κορωνίδα. Μια παραλλαγή του μύθου, σημειώνει ότι την τέχνη της ιατρικής την διδάχθηκε από τον πατέρα του τον Απόλλωνα.
Μετά το θάνατό του, θεοποιήθηκε και του αφιέρωσαν ναούς, τα λεγόμενα Ασκληπιεία. Ήταν ιδιαίτεροι ναοί με διαφορετική δομή και στελέχωση. Συγκεκριμένα, εκτός του βωμού για τις θυσίες που προσέφεραν οι επισκέπτες, υπήρχε το άβατο ή άδυτο, στο οποίο εισέρχονταν οι ασθενείς για την εγκοίμηση και οι ιερείς που ήταν και γιατροί. Υπήρχαν και βοηθοί, οι καλούμενοι ζακόροι ή νακόροι, στους οποίους υπηρετούσαν και πολλές γυναίκες. Επιπλέον, μεριμνούσαν και για την ψυχαγωγία των ασθενών και για το λόγο αυτό υπήρχαν αοιδοί, κιθαρωδοί και άλλοι. Επίσης, υπήρχαν διάφοροι τεχνίτες, φύλακες, καθαριστές για την συντήρηση και την λειτουργία του ιδρύματος, ενώ οι πλούσιες βιβλιοθήκες τους ήταν ανοικτές στο ευρύ κοινό.
Οι ασθενείς, αφού προετοιμάζονταν και θυσίαζαν τα ζώα της προσφοράς τους στο θεό, το βράδυ εισέρχονταν στο άβατο, όπου υποβάλλονταν σε εγκοίμηση πάνω στο ζώο που είχε θυσιαστεί. Το όνειρο που σίγουρα έβλεπαν, το διηγούνταν το πρωί στους ιερείς που το ερμήνευαν ανάλογα. Βέβαια, οι τελετές που συνόδευαν τις προσφορές και τις θυσίες, είχαν μεγάλη ψυχοθεραπευτική δύναμη. Την εγκοίμηση διευκόλυναν οι ιερείς με την χορήγηση συγκεκριμένων βοτάνων και συχνά επισκέπτονταν οι ίδιοι τη νύχτα τους ασθενείς, όπου με την υποβολή τους έπειθαν ότι τους επισκέφθηκε ο ίδιος ο θεός για να τους χαρίσει την θεραπεία. Ο τρόπος αυτός, καθώς και η ψυχαγωγία που παρεχόταν, όπως και η αναγκαστική απομάκρυνση των ασθενών από την καθημερινή μέριμνα της οικογένειας και της εργασίας συντελούσαν σε ένα είδος ψυχοσωματικής θεραπείας.
Η λατρεία του Ασκληπιού μετά την κάθοδο των Δωριέων, γύρω στο 1100 π. Χ, διαδόθηκε στη Νότια Ελλάδα, κυρίως στην Πελοπόννησο, στην Αθήνα, στα νησιά του Αιγαίου και στα παράλια της Μικράς Ασίας. Ενώ, τα σπουδαιότερα ήταν της Επιδαύρου, της Κω, της Κνίδου και της Περγάμου με αρχαιότερο να θεωρείται εκείνο της Τιτάνης.
Τελειώνοντας, σε όλους αυτούς τους ναούς υπήρχε το άγαλμα του θεού Ασκληπιού που παριστανόταν άλλοτε όρθιος και άλλοτε καθιστός κρατώντας στο αριστερό χέρι του την χαρακτηριστική ράβδο με το περιπλεκόμενο φίδι, σύμβολο αναγέννησης και μακροζωίας. Το δεξί του χέρι ήταν ακάλυπτο και ελεύθερο για να προσφέρει τη θεραπεία στους ασθενείς. Με τον τρόπο αυτό, στα Ασκληπιεία, εκτός από τους σκύλους, χρησιμοποιούσαν και φίδια για την θεραπεία κακοφορμισμένων πληγών, ενώ υπήρχε και άφθονο καθαρό νερό, άκρως απαραίτητο για τους διάφορους καθαρμούς.