ΟΜΟΦΥΛΟΦIΛΙΑ

Ίσως τα τελευταία είκοσι χρόνια τα
πράγματα να έχουν αλλάξει ως ένα βαθμό, ωστόσο οι ομοφυλόφιλοι άντρες και
γυναίκες είναι ακόμα αναγκασμένοι να κρύβουν την ιδιαιτερότητά τους, να
αντιμετωπίζουν δυσκολίες στον εργασιακό χώρο και να γίνονται αντικείμενο
χλευασμού, ενώ οι κοινωνικές πιέσεις που συχνά δέχονται τους δημιουργούν
ψυχολογικά προβλήματα.



Αυτή η αρνητική στάση
απέναντι στην ομοφυλοφιλία έχει ψυχολογική βάση. Οφείλεται στο φόβο μας
απέναντι σε μια συμπεριφορά που αποκλίνει από το γενικό κανόνα. Στη ρίζα αυτού
του φόβου, όπως και κάθε άλλου φόβου, βρίσκεται η άγνοια.



Πράγματι επικρατεί
σύγχυση σχετικά με το τι είναι η ομοφυλοφιλία. Στο παρελθόν είχε θεωρηθεί
οργανική πάθηση, ψυχική ασθένεια, ανήθικη και επικίνδυνη συμπεριφορά. Πολλές
συζητήσεις έχουν γίνει για το αν οφείλεται σε βιολογικούς παράγοντες ή σε
ψυχολογικά και κοινωνικά αίτια, αν γεννιέται κάποιος ομοφυλόφιλος ή γίνεται.



Τι είναι λοιπόν αυτό
που καθορίζει το φύλο μας; Όταν η μαία κρατά ένα νεογέννητο και ανακοινώνει
"Είναι αγοράκι" βασίζεται στην ανατομία του βρέφους. Στην
πραγματικότητα ο καθορισμός του φύλου δεν είναι τόσο απλό ζήτημα. Επηρεάζεται
από διάφορους παράγοντες όπως τα γονίδια, ο εγκέφαλος, οι ορμόνες, τα εσωτερικά
γεννητικά όργανα και το περιβάλλον. Οι δυνατοί συνδυασμοί αυτών των παραγόντων
είναι αναρίθμητοι.



Ένα από τα αρχαιότερα
κείμενα που αναφέρονται στην ομοφυλοφιλία είναι η Παλαιά Διαθήκη. Η ιστορία των
Σοδόμων, απ'' όπου προέρχεται και η λέξη σοδομισμός, δείχνει ότι αυτή η
σεξουαλική συμπεριφορά ήταν γνωστή τουλάχιστον από το 2000 π.Χ. Τόσο ο ιουδαϊσμός
όσο και ο χριστιανισμός καταδίκασαν την ομοφυλοφιλία.



Δε συνέβαινε όμως το
ίδιο σε άλλους πολιτισμούς όπως οι Αιγύπτιοι, οι Πέρσες, οι Ετρούσκοι, οι
Ρωμαίοι, οι Κέλτες ή οι Έλληνες. Σχετικά με την αρχαία Ελλάδα, κανείς δεν
μπορεί να είναι σίγουρος για το τι ακριβώς συνέβαινε στην καθημερινή ζωή των
πόλεων-κρατών, τόσο διαφορετικών μεταξύ τους όπως η Σπάρτη και η Αθήνα.



Είναι γνωστός βέβαια
ο μύθος σύμφωνα με τον οποίο ο Δίας θαμπώθηκε από την ομορφιά του νεαρού
Γανυμήδη και μεταμορφωμένος σε αετό τον άρπαξε και τον ανέβασε στον Όλυμπο,
όπου έγινε οινοχόος των θεών. Ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο αναφέρει έναν άλλο
μύθο με τον οποίο εξηγεί την έλξη προς το ίδιο ή το αντίθετο φύλο.



Οι πρώτοι άνθρωποι,
είπε, αποτελούνταν ο καθένας από δύο μισά, δύο άντρες, δύο γυναίκες ή έναν
άντρα και μία γυναίκα. Ήταν όμως αλαζονικοί και θέλησαν να σκαρφαλώσουν στον
ουρανό. Για να τους αποδυναμώσουν, οι θεοί τους έκοψαν στα δύο. Από τότε ο
καθένας αναζητά το άλλο του μισό, που μπορεί να ανήκει είτε στο ίδιο είτε στο αντίθετο
φύλο. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες μαρτυρίες, η ομοφυλοφιλία με τη μορφή της
παιδεραστίας φαίνεται ότι διαδόθηκε στον ελλαδικό χώρο μετά την κάθοδο των
Δωριέων.



Είχε ως αφετηρία τη
ζωή του στρατοπέδου και εστία της τα γυμνάσια, όπου κάποιος μπορούσε να
θαυμάσει τα ωραία σώματα των πλούσιων νέων που αθλούνταν γυμνοί. Ο εραστής ήταν
συνήθως ένας ώριμος άντρας που αναλάμβανε την ηθική και πνευματική καθοδήγηση
του νεαρού ερωμένου του, παράλληλα με τη σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση.



Στην Ηλεία και στη
Βοιωτία η σχέση του εραστή και του ερωμένου γινόταν γνωστή δημοσίως , ενώ στη
Σπάρτη ο εραστής αναγνωριζόταν ως κηδεμόνας και ήταν υπεύθυνος απέναντι στην
πολιτεία για τις παρεκτροπές του ερωμένου (άιτας). Όπως μας πληροφορεί ο
Στράβων, στο θεσμό απέδιδαν παιδαγωγικό χαρακτήρα και οι Κρήτες. Εξάλλου ο
Ιερός Λόχος των Θηβών, ονομαστός για την ανδρεία των πολεμιστών του,
αποτελούνταν από εραστές και ερωμένους .



Όμως στο βαθμό που
υπήρχε σαρκική σχέση μεταξύ εραστή και ερωμένου το πρωκτικό σεξ ήταν
απαγορευμένο. Αντ'' αυτού, όπως αναφέρει ο Τζ. Μάικλ Μπέιλι, καθηγητής
ψυχολογίας, στο βιβλίο του The Man Who Would Be Queen (Joseph Henry
Press), "ο εραστής έτριβε το πέος του ανάμεσα στα μπούτια του
ερωμένου". Η αγοραία παιδεραστία διωκόταν, όπως και η διαιώνισή τηςέξω
από το εκπαιδευτικό τυπικό.



Παρ'' όλα αυτά, τα
ερωτικά εγκλήματα μεταξύ ομοφυλόφιλων ήταν συχνά. Το πιο γνωστό είναι η
δολοφονία του Ίππαρχου το 514 π.Χ. από τους τυραννοκτόνους Αρμόδιο και
Αριστογείτονα. Ο Θουκυδίδης και ο Αριστοτέλης αναφέρουν ότι ο Ίππαρχος
ερωτεύτηκε τον Αρμόδιο, ο οποίος ήταν ερωμένος του Αριστογείτονα. Ο τελευταίος,
από φόβο μήπως χάσει τον αγαπημένο του, άρχισε να σχεδιάζει την ανατροπή του
τυράννου και τελικά τον δολοφόνησε μαζί με το σύντροφό του.



Τέλος, σχετικά με την
ιδιωτική ζωή της λυρικής ποιήτριας Σαπφώς, η οποία ύμνησε τη γυναικεία ομορφιά
και διηύθυνε στη Λέσβο ένα είδος οικοτροφείου για κορίτσια, οι απόψεις
διίστανται. Σε πείσμα της γνωστής φημολογίας, ο Μάξιμος ο Τύριος αποφαίνεται
ότι, όπως η Γοργώ ή η Ανδρομέδα, η σχέση της Σαπφώς με το γυναικείο κύκλο
γνωριμιών της ήταν καθαρά παιδαγωγική και μορφωτική. Στους ρωμαϊκούς χρόνους
είναι γνωστός ο έρωτας του αυτοκράτορα Αδριανού για το νεαρό Αντίνοο, ενώ ο
Ιούλιος Καίσαρας διατηρούσε ομοφυλοφιλικές σχέσεις.



Ο χριστιανισμός
πολέμησε την ομοφυλοφιλία, η οποία όμως δεν έπαψε να εκπροσωπείται από μεγάλα
ονόματα της τέχνης και της διανόησης όπως ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Λεονάρντο ντα
Βίντσι, ο Τσαϊκόφσκι, ο Όσκαρ Ουάιλντ ή η Βιρτζίνια Γουλφ. Χαρακτηριστική
περίπτωση σύγχρονης ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς με χαρακτήρα πνευματικό και
μυητικό είναι ένα έθιμο της φυλής Σάμπια, στα απομονωμένα υψίπεδα της Νέας
Γουινέας.



Σύμφωνα με τον
καθηγητή Μάικλ Μπέιλι, σε ηλικία από εφτά μέχρι δέκα ετών τα αγόρια
απομακρύνονται από τη μητέρα τους και συμβιώνουν με ενηλίκους για μια δεκαετία.
Είναι υποχρεωμένα μερικές φορές τη βδομάδα να ρουφούν το σπέρμα των ενήλικων
παιδαγωγών τους, αφού η φυλή πιστεύει ότι μόνο έτσι μεταβιβάζεται το σπέρμα από
γενιά σε γενιά και μέσω αυτού η αναπαραγωγική ικανότητα. Αν όμως το εν λόγω
τελετουργικό συνεχιστεί και μετά τη μυητική περίοδο, όσοι το διαπράττουν
χλευάζονται από τη φυλή.