Όταν
οι δυτικοί περιηγητές
του 17ου και 18ου αιώνα
επέστρεφαν από
την Ανατολή, μιλούσαν εκστατικοί για την Κίνα: αποτελεσματική
κρατική διοίκηση, εντυπωσιακά δημόσια έργα, ζωγραφική, ποίηση.
Μια μόνο πλευρά
του Ουράνιου Βασιλείου
δεν τους καθόταν καλά και αφορούσε τους πάντες, από τους
ένδοξους αυτοκράτορες μέχρι τους πιο φτωχούς χωρικούς.
Πορτογάλοι ιεραπόστολοι περιέγραφαν γεμάτοι φρίκη του
τεράστιο αριθμό νεαρών που εκπορνεύονταν και παρουσίαζαν το Ουράνιο Βασίλειο ως
τα νέα Σόδομα.
σε αυτόν τον ξεπεσμό απέδιδαν τους σεισμούς, τις πλημμύρες και
τις άλλες θεομηνίες που ανέκαθεν έπλητταν την Κίνα, και απορούσαν για το πώς οι
ίδιοι οι Κινέζοι δεν το έβλεπαν έτσι.
Ο ίδιος ο Κίτρινος Αυτοκράτορας (2697 – 2597 ? π.Χ.),
μυθικός βασιλιάς και ιδρυτής της κινέζικης κουλτούρας αναφέρεται ότι είχε
άντρες εραστές.
Μέσα από δεκάδες αιώνες κοινωνικής ανοχής η ομοφυλοφιλία
είχε εξελιχθεί σε μια κουλτούρα με πολύ εξελιγμένες εκφράσεις όπως πολυτελή
κέντρα συνάντησης, τεϊοποτεία και μια πλούσια λογοτεχνία. Ήταν απόλυτα
ενσωματωμένη στην κοινωνία με γάμους ατόμων ίδιου φύλου (άντρες ή γυναίκες), ή
με ετεροφυλόφιλους γάμους αλλά με παράλληλη διατήρηση αρσενικών εραστών ή
παλλακίδων, μεμονωμένων ή σε χαρέμια. Η τελευταία εναλλακτική λύση ήταν απόλυτα
ασφαλής αφού ήταν κοινωνικά αποδεκτή και δεν ενείχε τον κίνδυνο να γεννηθούν
εξώγαμοι απόγονοι που θα διεκδικούσαν την αρχική περιουσία.
Την ομοφυλοφιλία τη συναντούσε κανείς σε όλα τα στρώματα της
κοινωνίας, από τους ένδοξους αυτοκράτορες μέχρι τους πιο φτωχούς χωρικούς. Σε
μερικές περιόδους της ιστορίας φαίνονταν να έχει μεγαλύτερη διάδοση,
παρακινούμενη από τις τάσεις της Αυτοκρατορικής Αυλής, σε άλλες λιγότερη, αλλά
ήταν πάντα ζωντανή από την απώτατη αρχαιότητα μέχρι την εποχή του Μάο.
Παρότι περιγράφονται διάφορες σεξουαλικές πρακτικές, ο
πρωκτικός έρωτας αναφέρεται πολύ συχνότερα σε κάθε είδος λογοτεχνίας. Και εδώ η
κοινωνική ιεραρχία καθρεφτιζόταν στη διανομή των σεξουαλικών ρόλων. Οι
εκπορνευόμενοι νέοι που είχαν σεξουαλικές επαφές με ενήλικες πολύ συχνά
συμπεριφέρονταν και ντύνονταν σαν γυναίκες, βάζοντας τη σχέση στο βολικό
μοντέλο άντρας/γυναίκα. Προφανώς η κοινωνική θέση ήταν ο σημαντικότερος
παράγοντας που επηρέαζε την έκφραση της σεξουαλικότητας των αντρών. Υπάρχουν
πολλές αναφορές για άντρες που ανεβαίνοντας κοινωνική τάξη άλλαξαν και
σεξουαλικό ρόλο από παθητικό σε ενεργητικό, καθώς και για άλλους που μετά από
μια περίοδο αποκλειστικά ομοφυλόφιλων σχέσεων παντρεύτηκαν γυναίκες και έκαναν
παιδιά.
Δεδομένου όμως ότι ο γάμος ήταν ένα κοινωνικό συμβόλαιο
διαιώνισης της γενιάς και όχι μια ρομαντική ένωση δύο ανθρώπων, οι σύζυγοι (και
κυρίως οι άντρες) έψαχναν αλλού για ρομαντικό έρωτα και σεξουαλική ικανοποίηση.
Έτσι δεν εκπλήσσουν ιστορίες μεγάλου πάθους, αυτοθυσίας, υπερβολών ανάμεσα σε
εραστές του ίδιου φύλου, αλλά και «χρήση» εραστών για κοινωνική ανέλιξη και
απόκτηση πλούτου.
Μέχρι την άφιξη των Δυτικών με τις περίεργες, ομοφοβικές
τους ιδέες, με εβραιοχριστιανικό υπόβαθρο, επικαλυμμένες από «ιατρική»
αυθεντία, η ομοφυλοφιλία ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη στην Κίνα. Τα πράγματα
όμως άρχισαν να αλλάζουν στις αρχές του 20ου αιώνα υπό την καταστροφική
επήρεια της δυτικής κουλτούρας. Η επανάσταση του Μάο έδωσε τη χαριστική βολή σε
μια σεξουαλικότητα που θεωρήθηκε «νοσηρό κατάλοιπο της παλιάς κοινωνίας». Με
την κατηγορία της «αντιεπαναστατικής συμπεριφοράς» και του «χουλιγκανισμού», οι
κομμουνιστές καταδίκασαν πολλούς ομοφυλόφιλους σε φυλακή, καταναγκαστικά έργα,
ακόμη και σε θάνατο, αναγκάζοντας την πλειοψηφία τους να κρυφτεί.
Σαν σημάδι των μεταβαλλόμενων καιρών, από το 1997 η
ομοφυλοφιλία δεν θεωρείται πια ψυχική διαταραχή και δεν διώκεται ποινικά.
Αντίθετα, στην κινεζοκρατούμενη δικτατορία της Σιγκαπούρης, η ομοφυλοφιλία
εξακολουθεί να θεωρείται διαστροφή που έρχεται από την ηθικά ξεπεσμένη Δύση και
που «συγκρούεται με τις παραδοσιακές ηθικές αξίες της κινέζικης κοινωνίας»!
Περισσότερες συνόψεις σχετικά με το GAY ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ